ถ่ายภาพสตรอเบอรี่

ลูกค้าให้ทำงานติดสติ๊กเกอร์บนถังไอติม โดยจะเอาภาพสตรอเบอรี่เป็นหลัก และลูกค้าก็ได้หาภาพสตรอเบอรี่จากอินเทอเน็ตมาให้แล้ว แต่ละภาพก็เล็กเกินไป ไม่สามารถจะเอามาขยายเพื่อติดตั้งได้เลย ผมเลยเสนอว่าให้ถ่ายภาพใหม่ดีกว่า ให้เขาซื้อสตรอเบอรี่มาแล้วเดี๋ยวผมถ่ายให้ใหม่ ไม่คิดค่าถ่ายภาพ

คุยกันตอนเช้า ตอนบ่ายสตรอเบอรี่ก็มาถึงผมแล้ว แต่กว่าจะได้ถ่ายภาพจริงๆก็หลุดไปถึงช่วงเย็นเพราะตลอดวันงานยุ่งมาก ไม่สามารถเจียดเวลามาถ่ายภาพได้เลย ตอนเย็นๆค่ำๆหลังจากหมดธุระที่จะต้องพูดคุยกับลูกค้าแต่ละรายแล้ว ก็เริ่มถ่ายภาพ

การถ่ายภาพให้ฟรีโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำ แต่ผมก็เลือกที่จะทำด้วยเหตุผลสองข้อ ข้อแรกคือลูกค้าคนนี้คือลูกค้าประจำ ปีหนึ่งๆเขาจ่ายเงินค่าสิ่งพิมพ์ให้ผมเป็นแสนบาท ผมบริการเขาแค่นี้เรื่องเล็กน้อยมาก อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ ผมมีโอกาสได้ถ่ายภาพสต๊อกเก็บไว้ ภาพสตรอเบอรี่ไม่ถูกใช้งานแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแน่นอน จะเอาไปทำโปสการ์ดยังได้เลย

ก็เลยเป็นที่มาของภาพชุดนี้ ผมใช้เวลาถ่ายไม่นาน ตั้งกล่องไฟ ตั้งแฟลชด้วยความคุ้นเคย ตั้งแต่เริ่มหยิบอุปกรณ์จนถึงนาทีที่กดชัตเตอร์ผมใช้เวลาไม่เกินห้านาที แล้วก็ใช้เวลานั่งมองนั่งคิดอีกครึ่งชั่วโมง

มีการเปลี่ยนองค์ประกอบและเปลี่ยนค่าแสงบ้างเพื่อให้สีสันมันแตกต่างกันออกไป บางภาพผมตั้งใจเอาไปทำโปสการ์ด บางภาพตั้งใจเอาไว้ใช้โอกาสอื่นๆ แต่ภาพที่จะใช้กับงานปัจจุบันนี้ ยังเลือกไม่ได้เลย

เว็บขายภาพก้าวต่อมา

หลังจากที่ความพยายามจะทำเว็บขายภาพของผมต้องพิการไปประมาณ 1 ปีกว่าๆ มาวันนี้ผมเปลี่ยนวิธีการทำงานเล็กน้อย แต่ก่อนจะมาถึงวันนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อประมาณสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

สองสัปดาห์ที่แล้วผมได้ซื้อหนังสือเกี่ยวกับการขายภาพสต๊อค เป็นหนังสือที่จัดทำโดยช่างภาพท่านหนึ่งซึ่งผมก็ไม่เคยรู้จัก สิ่งที่อยู่ในหนังสือคือธุรกิจขายภาพ หนังสือเล่มนั้นแนะนำวิธีเอาภาพไปขาย ผมได้ความรู้จากหนังสือเล่มนั้นเยอะมาก มันเป็นครึ่งทางของสิ่งที่ผมอยากทำ อีกครึ่งหนึ่งคือผมอยากเป็นตัวแทนขายภาพ แต่การเป็นตัวแทนขายภาพมันยาก มันทำคนเดียวไม่ได้ แต่ผมก็ยังคิดว่าจะทำคนเดียวอยู่ดี

การจะตั้งระบบคอมพิวเตอร์ขึ้นมาเพื่อเป็นแหล่งค้นหาภาพ ผมกำลังทำเลียนแบบเว็บยักษ์ใหญ่หลายเว็บ แต่สเกลกระจอกกว่ากันเป็นร้อยล้าน พันล้านเท่า สิ่งที่เหมือนกันคือผมอยากขาย ผมมีระบบอัพโหลด มีระบบแสดงภาพ มีระบบค้นหาภาพ มันเหมือนกับเว็บยักษ์ใหญ่ ผมรู้ว่าผมกำลังเอาน้ำพริกไปละลายมหาสมุทร เอาลมหายใจไปสู้กับพายุ ผมรู้อนาคตของเว็บนี้แล้ว แต่ว่า…. แต่ความสวยงามของพลุมันก็ยังน่าดู น่ามอง น่าจดจำ ผมอยากเห็นพลุสักลูกที่ผมทำ แม้ว่ามันจะสู้แสงอาทิตย์ไม่ได้เลยก็ตาม

ผมเปลี่ยนวิธีการทำงานเล็กน้อย จากที่เคยขุดของเก่ามาอัพโหลดเป็นลำดับแรก ผมเปลี่ยนมาเป็นเอารูปที่ถ่ายใหม่มาอัพโหลด แล้วค่อยทะยอยย้อนกลับไปใช้รูปเก่าๆ การทำแบบนี้ผมจะมีรูปเพิ่มขึ้นตามงานถ่ายภาพที่ผมทำอยู่เกือบทุกวัน ถ้าผมยืนยันกับการเอาภาพเก่ามาขึ้นเว็บก่อน ผมก็จะไม่มีวินัยในตัวเอง และมันก็จะถูกผลัดวันประกันพรุ่ง เลยจำเป็นต้องเปลี่ยนวิธีการทำงาน

ขอบคุณหนังสือเล่มนั้นที่ช่วยเตือนให้ผมรู้ว่าผมมีเรื่องที่อยากทำ และต้องลงมือทำ และต้องทำทันที ผมเชื่อในสิ่งที่ผู้เขียนท่่านนั้นอธิบายไว้ในหนังสือ จุดเด่นจุดด้อยต่างๆของระบบขายภาพแบบของผมและแบบยักษ์ใหญ่เป็นอะไรบ้างผมพอจะเห็นภาพแล้ว ผมอาจจะเป็นช่างภาพที่ขายภาพสต๊อกให้เว็บใหญ่ และเป็นช่างภาพที่มีเว็บขายภาพส่วนตัวด้วย มันเป็นรูปแบบผสมผสานที่อาจจะให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างไป รอดูไปเรื่อยๆดีกว่า

http://www.sawasdeephoto.com/

to do shot

ภาพชุดดอกไม้ลักษณะนี้เป็นภาพที่อยากถ่าย บังเอิญไปเห็นในเว็บแสดงภาพของฝรั่งเขา ดูแล้วสวยและรู้สึกอยากถ่ายมานานแล้ว

sawasdeephoto real start

เว็บขายภาพที่ถูกเตรียมการมาตลอด 1 ปี เตรียมแบบทำบ้างไม่ทำบ้าง มาวันนี้ก็ได้เวลาคลอดเสียที ตอนนี้ทะยอยอัพโหลดรูปเข้าไปเรื่อยๆ ถ้าทำได้วันละ 100 รูป สิ้นปีนี้คงได้สัก 10000 รูปเป็นอย่างน้อย

ถ้านำสต๊อคที่ถ่ายสะสมไว้มาใส่จนครบแล้ว จะเริ่มทำการถ่ายใหม่เพื่อเพิ่มรูปแบบภาพอื่นๆที่น่าสนใจ ตอนนี้มีเนื้อหาที่อยากถ่ายเพิ่มเท่าที่นึกออกคือ ภาพแนวอ๊อฟฟิศ แนวครอบครัวพวกเด็กวิ่ง ผู้ใหญ่จูงเด็ก ภาพแม่อุ้มเด็ก และภาพสิ่งของ พวก ผลไม้ ของกินต่างๆ

ไม่รู้ว่าจะต้องอดนอนอีกแค่ไหนถึงจะอัพโหลดรูปได้ครบ 10000 ภาพ โดยทุกภาพจะมีคีย์เวิร์ดที่ต้องนั่งคิดนั่งอ่านไปทุกๆภาพ แม้จะดูเป็นงานหนักแต่มันก็เดินมาเกินครึ่งทางแล้ว ออกจากจุดเริ่มต้นมาแล้ว วิ่งต่อไม่เหนื่อยเท่ากับก้าวแรก

เว็บขายภาพก้าวที่หนึ่ง

เกือบปีที่ผ่านมากับการทำเว็บแบบจ้างคนอื่นทำให้ ผมเขียนโฟลชาร์จ โปรแกรมเมอร์ก็ทำตามสั่ง ตอนนี้ก็เสร็จแต่ไม่สมบูรณ์ เสร็จไปตามสั่งที่ควรเสร็จ แต่การพัฒนาเว็บก็คงต้องค่อยๆทำกันต่อไป สิบเดือนพอดีเลยกับเว็บตัวนี้ สิ่งที่ต้องทำต่อไปก็คือการใส่รูปเข้าไปในระบบ ตอนนี้แหละที่เป็นนรกของจริง

เวลาจ้างใครทำงานให้ เราจะรู้ว่าเขาทำอะไรได้และเราต้องการอะไรจากเขา เราพอจะปล่อยงานให้เขาทำระดับไหน อย่างไร และเมื่อมีการจ้างงานเกิดขึ้นก็หมายความว่าเราเชื่อแล้วว่าเขาทำได้ งานการพัฒนาโปรแกรมบนเว็บก็เป็นงานประเภทที่เชื่อใจ เชื่อว่าเขาทำตามสั่งได้ ตอนนี้ก็เสร็จสิ้นแล้ว หน้าตาอาจจะดูไม่ดีอย่างเว็บเมืองนอกเขา แต่มันก็เป็นแค่หน้าตา ส่ิงสำคัญยิ่งกว่าหน้าตาก็คือรูปแบบการทำงานหรือฟังค์ชั่น ซึ่งคนรับจ้างก็ทำได้ตามสิ่งข้อกำหนด อะไรที่ไม่ดี ไม่เวิร์ค ไม่เข้าท่า เป็นสิ่งที่เกิดมาจากไอเดียการออกแบบของผมเองที่ยังไม่ดี ยังไม่โปร ยังไม่มีประสบการณ์ในเว็บประเภทนี้

งานต่อไปก็เป็นการใส่รูปเข้าระบบ งานนี้จะจ้างใครมาทำได้ จะเชื่อใจใครว่าเขาจะใส่คีย์เวิร์ดแบบที่เราต้องการ จะใส่คีย์เวิร์ดแบบฉลาดๆ ผมอาจจะไม่ได้ฉลาดมากกว่าคนอื่นๆ แต่ผมเป็นคนที่เคยค้นหาภาพด้วยคีย์เวิร์ดจำนวนหนึ่ง และรู้ว่าคีย์เวิร์ดที่ดีจะต้องเป็นอย่างไร แล้วลูกจ้างคนต่อไปที่จะจ้างมาทำมันจะรู้แบบเราได้ยังไง คงต้องทำเอง และนี่แหละ นรกกำลังเริ่มต้น

ประชุมเรื่องของเว็บขายภาพ

วันที่ 29 ตุลาคม 2551 ผมกับเพื่อนอีกสองคนได้นั่งคุยกันเรื่องเกี่ยวกับเว็บขายภาพ  เป็นการประชุมหลังจากที่ห่างกันไปนับเดือน  การพูดคุยก็เป็นเรื่องของการแบ่งงานและวางแผนการทำงาน  ในส่วนของการเตรียมภาพก็เป็นหน้าที่ผมเองที่จะรวบรวมภาพที่มีทั้งหมดให้เป็นระเบียบและเตรียมให้พร้อมสำหรับการอัพโหลดเข้าเว็บ  ซึ่งคาดว่าเว็บจะเสร็จเดือนหน้า  

เอกสารสำหรับทำตลาดก็เป็นสิ่งที่จะต้องออกแบบ  ที่ประชุมตกลงกันให้ทุกคนไปออกแบบเอกสารทำตลาดมาคนละชิ้น  ลักษณะที่เห็นพ้องต้องการคืออยากให้เป็นแพ็คเกจที่ดูแปลก พิสดารนิดๆ และดูตั้งใจทำ สามารถวางบนโต๊ะทำงานแล้วให้คนดูสนใจอยากทำความรู้จักกับ sawasdeephoto.com  ซึ่งเท่าที่คุยกันไว้  ปาโกะอยากทำเป็นอัลบั้มภาพแบบวงกลมเจาะรู  ตัวผมเองคิดไปในแง่ของกล่องลูกบาศก์มีภาพอยู่ 6 ด้าน.  ทุกอย่างที่นึกไว้ต้องออกแบบและทำตัวตัวอย่างออกมา  แล้วมานั่งคุยกันใหม่ว่างานชิ้นไหนผลิตได้ง่ายและต้นทุนต่ำกว่ากัน

ที่ประชุมยังมีการกำหนดราคาขายภาพเอาไว้ให้เป็นมาตรฐาน  ภาพจะคิดราคาตามขนาดที่ลูกค้าต้องการ  ขนาดเล็กไม่เกิน 1000px หรือ small จะราคาต่ำสุด  ขนาดที่สองคือไม่เกิน 2000px หรือ medium ก็ราคาสูงขึ้นมาอีกลำดับหนึ่ง  และราคาแพงสุดสำหรับภาพขนาด 3000px ขึ้นไปนับเป็นภาพใหญ่หรือ Large  กำหนดให้ราคาเต็มคิดไว้ที่ 100%    medium คิดราคา 70%  และ 30% สำหรับ Small   ราคาขายที่กำหนดไว้สูงสุดจะใช้ราคาที่ 5000 บาทไว้ก่อน  ถ้าต้องปรับราคาค่อยมาตกลงกันอีกที

รายได้ของเว็บจะจัดสรรเป็น 40-40-20   ตัวแรกเป็นของช่างภาพ  ตัวกลางเป็นของเว็บ ตัวสุดท้ายเป็นคอมมิชชั่น  ในส่วนที่เป็นของเว็บจะเอามาแบ่งครึ่ง  ครึ่งแรกเก็บเข้าบัญชีห้ามถอน  เก็บจนกว่าจะได้เงินครบเจ็ดหมื่นบาท  เพื่อคืนเงินให้คนทำเว็บ(หกหมื่น) และจ่ายค่าเช่าพื้นที่สำหรับปีต่อไป  ส่วนอีกครึ่งจะเอาไปเป็นค่าใช้จ่ายในการพัฒนาเว็บ  ซึ่งจะมีทั้งการถ่ายรูปเพิ่ม ใช้เป็นค่าใช้จ่ายในการบริหารจัดการ  ซึ่งอาจจะรวมไปถึงการจ้างพนักงานชั่วคราวหรือประจำสักคนมาช่วยงาน

เวลาขายภาพจะขายทีละภาพ คือราคาภาพละ 5000 บาท  แต่ทางเว็บจะออกโปรโมชั่นให้เหมาจ่ายซื้อล่วงหน้า  7000 บาทสามารถซื้อได้ 5 ภาพ   ลำดับถัดมาก็คือ 10000 บาทซื้อได้ 10 ภาพ    15000 บาทสำหรับ 20 ภาพ   และสุดท้ายคือ 100000 บาทจะให้ภาพได้ไม่จำกัดจำนวน  หรือ unlimit   ลำดับที่หนึ่งแสนบาทนี้ผมคิดเอง  เผื่อว่าจะมีใครต้องการจ่ายหรือเป็นสปอนเซอร์หลักให้กับเว็บ

สปอนเซอร์หลักของเว็บก็เป็นอีกช่องทางหนึ่งที่จะเป็นแหล่งรายได้  ที่ประชุมเห็นด้วยว่าควรจะมี  และควรจะได้ตัวเงินสักหนึ่งแสนบาทขึ้นไปสำหรับสปอนเซอร์หลักหนึ่งราย  แต่ถ้าได้หนึ่งล้านก็ไม่ว่า  ซึ่งสปอนเซอร์หลักจะมีสิทธิ์ได้ใช้ภาพในเว็บได้ไม่จำกัดจำนวน  ตลอดระยะเวลาที่ทำสัญญากัน ซึ่งน่าจะเป็นระยะเวลา 1 ปี

สปอนเซอร์หลักที่นึกออกก็คือ ธนาคาร บริษัทขายกล้อง หน่วยงานรัฐฯอย่างเช่น ททท.  และบริษัทเอกชนทั่วไปที่ทำงานเกี่ยวกับวงการโฆษณาหรือแม้กระทั่งสำนักพิมพ์   ระหว่างนี้ให้ช่วยกันลิสรายชื่อสปอนเซอร์หลักออกมา  แล้วก็เตรียมข้อมูล เตรียม  proposal ไปนำเสนอ  ไม่แน่นะ  รายได้หลักของเว็บอาจจะมาจากสปอนเซอร์ก็ได้  

“เราต้องทำสิ่งที่ไม่เคยทำ เราจึงจะได้สิ่งที่ไม่เคยได้”  ผมชอบวลีนี้มาก  และคิดว่าเว็บขายภาพคือสิ่งที่ผมไม่เคยทำ และคนอื่นในไทยยังไม่เคยทำ  ผมอาจจะได้อะไรมากกว่าความว่างเปล่า(อยู่แล้วแหละ)  ถ้าเว็บมีระบบที่ดี  มีภาพที่ดี  เว็บนี้ต้องเป็นที่ต้องการแน่นอน  

 

การตั้งชื่อไฟล์ให้ไม่ซ้ำกันสำหรับระบบของ sawasdeephoto

เมื่อได้ไฟล์มาแล้ว  ให้ทำการ rename ไฟล์ต้นฉบับและไฟล์ย่อส่วน ด้วยรูปแบบดังนี้user + event + datemonthyear + “n” + number of file  เช่น  user ชื่อ bahh ไปถ่ายรูป ดอกไม้  วันที่ 23 ตุลาคม 2551  จำนวน 150 รูป  ชื่อไฟล์จะต้องตั้งชื่อเป็น  bahhflower23oct2008n001  ถึง bahhflower23oct2008n150

user เป็นชื่อ user ในระบบ ไม่จำเป็นต้องเป็นชื่อจริง  แต่สามารถค้นหาจากทะเบียนได้ว่า  user  มีชื่อจริงว่าอะไร

event เป็นชื่อเหตุการณ์ หรือชื่องาน  เช่น ไปเที่ยวทะเล ก็ใช้คำว่า sea ไปเที่ยวภาคเหนือ อาจจะใช้คำว่า north  ถ่ายนางแบบอาจใช้คำว่า model

อัตราส่วนรายได้ของเว็บขายภาพ

ราคาขายภาพกำหนดไว้ที่ 100% เมื่อขายได้แล้วจะเอามาแบ่งดังนี้

40% เป็นของช่างภาพ เจ้าของภาพ เจ้าของลิขสิทธิ์ 

40% เป็นของผู้จัดทำเว็บ  

20% เป็นคอมมิชชั่น เป็นส่วนลด เป็นโปรโมชั่นที่แต่ละคนที่เอาไปขาย หรือไปติดต่อลูกค้าสามารถบอกลดราคาได้ 

 

รายจ่ายของเว็บ

ค่าใช้จ่ายรายปี จะเป็นค่าเช่าพื้นที่  ซึ่งมีราคาปีละ 10000 บาท

ค่าใช้จ่ายรายเดือน จะเป็นค่าใช่้จ่ายในส่วนของการพัฒนาเนื้อหา หรือการถ่ายรูปเพิ่มเติม  ซึ่งจะใช้เป็นค่าเดินทาง ค่าจ้างนายแบบนางแบบ  ค่าอุปกรณ์การถ่าย ค่าอุปกรณ์เข้าฉาก  ตกลงกันว่าจะพยายามถ่ายภาพเพิ่มเติมเดือนละ 1 ครั้งใหญ่  เช่นภาพอาหาร  ภาพสัตว์  ภาพออฟฟิศ  ภาพอุปกรณ์เครื่องเขียนสำนักงาน  ฯลฯ 

เรื่องน่าอายของคนไม่ทันโลก

ผมไปซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์มาแล้วตัวนึง เป็นเครื่องตั้งโต๊ะ  ไม่ได้มีโปรแกรมอะไรมาให้ พนักงานที่ร้านบอกว่าถ้าจะให้ลงให้ก็คิดค่าบริการ 300 บาท  ผมก็เลือกเอากลับมาลงเอง  เพราะเมื่อก่อนตอนทำงานออฟฟิศก็เป็นคนประกอบเครื่องลงโปรแกรมเองตลอดอยู่แล้ว  ก็เลยหิ้วกลับบ้านไม่ได้ทำอะไรเพิ่ม

 

กลับมาบ้านจัดการลงโปรแกรม  ผมลงวินโดส์ให้กับเครื่องคอมฯ  รอบแรก เครื่องแฮงค์  รอบสอง รอบสามยังเหมือนเดิม  เอ๊ะ  มันเป็นอะไร  เครื่องเสียรึเปล่า  แผ่นวินโดส์ที่ผมเคยใช้บ่อยๆไม่น่าจะผิดพลาด  ผมสงสัยว่าเครื่องจะมีปัญหา  แต่คิดว่าไม่น่าจะเป็นจริง  แต่ถ้ามีปัญหาจริงๆก็ต้องยกกลับไปให้พนักงานที่ร้านแก้ให้  ตอนผมเรียนมหาวิทยาลัย คอมพิวเตอร์เครื่องแรกที่ผมซื้อผมต้องยกกลับไปที่ร้านทันทีในวันรุ่งขึ้น  เพราะผมทำมันพังกับมือ  ผ่านมาสิบกว่าปี  ผมยังต้องทำแบบเดิมอีกเหรอเนี่ย  แล้วจะเอาไปโม้กับใครได้ว่าเคยทำงานเป็นโปรแกรมเมอร์

 

ผมเริ่มเอะใจกับฮาร์ดแวร์ในเครื่องที่มันเปลี่ยนไปจากเมื่อหลายปีก่อนอย่างมาก  มาตรฐานฮาร์ดดิสก์ในปัจจุบันกับเมื่อห้าปีที่แล้วเป็นคนละมาตรฐานกัน  คิดว่าน่าจะเป็นสาเหตุ  เลยไปหาข้อมูลในอินเทอเน็ต  ก็พบว่าสิ่งที่ผมสงสัยนั้นถูกต้อง  คือเขาพบปัญหากันทั้งบ้านทั้งเมือง  ผมก็เลยโล่งใจว่าเครื่องไม่ได้มีปัญหาอะไร  มีวิธีแก้ปัญหาให้แล้ว ไม่ยาก  ไม่ยาก

 

สุดท้ายผมขอให้น้องช่วยลงโปรแกรมให้  พร้อมบอกเล่าถึงปัญหาให้ฟัง  น้องฟังแล้วก็เลยลองทำให้  น้องผมจะชำนาญงานพวกนี้มากกว่าเพราะทำบ่อยกว่าผม  แล้วน้องก็ทำได้เรียบร้อย  เมื่อวานผมกลับบ้านไปก็พบว่าเครื่องคอมฯ ใช้งานได้แล้ว  

 

ผมห่างหายจากการประกอบเครื่องคอมพิวเตอร์และลงโปรแกรมต่างๆเองมานานแล้ว  พอกลับมาทำอีกทีก็เป็นไดโนเสาร์ไม่ทันการเปลี่ยนแปลง  การเรียนรู้เกิดขึ้นตลอดทั้งชีวิต  จริงๆ

 

ออกแบบการทำงานของเว็บขายภาพ

เว็บขายภาพกำลังจะเสร็จแล้ว  ผมต้องเตรียมเครื่องคอมพิวเตอร์สองเครื่องสำหรับการทำงาน  เครื่องแรกเป็นเครื่องเซิร์ฟเวอร์เพื่อทำหน้าที่ประมวลผลภาพและฐานข้อมูล  และทำหน้าที่เก็บภาพทั้งหมด เครื่องที่สองเป็นเครื่องของพนักงาน  พนักงานจะทำหน้าที่ใส่ข้อมูลให้เซิร์ฟเวอร์  

 

รูปทุกรูปจะต้องถูกกรอกข้อมูลโดยพนักงาน  และส่งเข้าไปประมวลผลสร้างเป็นฐานข้อมูล เพื่อให้สามารถค้นหาด้วยคำที่ต้องการได้  การทำงานของพนักงานคงสามารถใส่ข้อมูล ได้ชั่วโมงละ 100 ภาพ วันนึงอาจจะทำได้สัก 500 ภาพ  ถ้าไม่ขี้เกียจจนเกินไป

 

 

การเตรียมข้อมูลภาพ จะเป็นหน้าที่ของช่างภาพ  จะต้องย่อภาพให้มีขนาดไม่เกิน 700จุด แล้วตั้งชื่อให้เป็นมาตรฐาน ซึ่งต้องไม่ซ้ำกับภาพที่เคยมี  เท่าที่ีคิดได้  ช่างภาพต้องทำตามนี้

1 นำภาพดิบทั้งหมดมาก๊อปปี้ลงฮาร์ดดิสก์ของเซิพเวอร์ ตั้งชื่อโฟลเดอร์และชื่อภาพให้ตรงมาตรฐาน

2 ก็อปปี้ไฟล์ภาพทั้งหมด แล้วย่อขนาดให้เล็กลงไม่เกิน 700จุด  แล้วเก็บไว้แยกเป็นโฟลเดอร์ใหม่

3 นำไฟล์ที่ได้จากข้อ 1 และ 2 ไปเบิร์นแผ่น DVD หรือ CD   ทำเป็นสำเนาเก็บไว้ 2 ชุด ใช่แผ่นคนละยี่ห้อ

4 จัดเก็บแผ่นสำเนาทั้งสอง ไว้ในแฟ้ม หรือ ชั้นวาง เขียนชื่อกำกับ ลงวันที่ เพื่อให้ง่ายต่อการค้นหา

5 เพิ่มรายชื่อแผ่นใหม่เข้าไปในทะเบียนข้อมูล  แผ่นทะเบียนข้อมูลเป็นกระดาษแยกไว้เป็นแผ่น หรือเป็นเล่ม เวลาค้นหาแบบไม่เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์  จะใช้วิธีการหาจากทะเบียนข้อมูล

 

 

สิ่งที่ต้องมี(หาซื้อ)

เครื่องคอมพิวเตอร์ 1 ชุด และ ฮาร์ดดิสก์ภายนอก 1 ตัว สำหรับทำงานข้อ 1

แผ่นดีวีดี 2 ยี่ห้อ รวมกัน 100 แผ่น  แผ่น CD 1 ยี่ห้อ 100 แผ่น   สำหรับทำงานข้อ 3

ซองใส่แผ่นซีดีที่สามารถร้อยห่วงได้  พร้อมแฟ้มห่วง และลิ้นชักเก็บเอกสาร เอาไว้ทำงานข้อ 4-5

สมุดจด 1 เล่ม เอาไว้ทำทะเบียนข้อมูล รายการนี้ไม่ต้องซื้อ ของเก่ามีเยอะแยะ

เครื่องคอมพิวเตอร์ของพนักงาน 1 เครื่อง อาจจะเป็นโน๊ตบุ๊ค  หรือ ใช้ของตัวเอง ทำเองแทนพนักงาน

รอให้มีรูปเยอะแล้วค่อยจ้างพนักงาน